Slobodan Šijan
Filmski reditelj, diplomirao slikarstvo na Akademiji
likovnih umetnosti, potom filmsku režiju na Fakultetu dramskih
umetnosti, 1975. godine.
Slobodan Šijan, slikar, filmski i televizijski
reditelj, scenarista i filmski kritičar. Rođen 1946. godine u
Beogradu gde je završio slikarstvo na Akademiji likovnih umetnosti
i filmsku režiju na Fakultetu dramskih umetnosti. U periodu od
1965-80, aktivno se bavi likovnom umetnošcu. U početku, blizak
je grupi Medijala, da bi kasnije svojim radom nastupao u okviru
Nove umetničke prakse 70-tih. Kao reditelj, bavio se eksperimentalnim
filmom, radio je televizijske emisije i filmove od 1976. do 1979.
radi na državnoj televiziji, zapaženi su njegova dela: Šta
se dogodilo sa Filipom Preradovićem, Sve što je bilo
lepo, Gradilište, Najlepša soba i Kost
od mamuta., da bi se početkom 80-tih uključio i u profesionalnu
kinematografiju. Radi po ugledu na američke reditelje, posebno
ga fasciniraju Alfred Hičkok i Džon Ford, čiji ga filma Poštanska
kocija inspiriše za svoj prvi dugometražni film Ko to tamo
peva, 1980, koji vrlo brzo postaje najprodavaniji film 80-tih
godina, a u izbor najboljeg posrelatnog filma zaslužno zauzima
prvo mesto. Šijan je dobitnik više međunarodna priznanja: Specijalne
nagrade na festivalu u Montrealu i Veveju kao i nagradu "Žorž
Sadul" za najbolji debitantski film prikazan u Francuskoj
1981. Filmovi: Maratonci trče pocasni krug, 1982; Kako
sam sistematski uništen od idiota, 1983; Davitelj protiv
davitelja 1984; Tajna manastirske rakije 1988; posle
duže pauze snima rimejk Siroti mali hrčki 2002. godine.
Objavio je tekstove o filmu u domaćim i stranim
filmskim časopisima, a priredio je i nekoliko knjiga i publikacija
o domaćim i stranim filmskim rediteljima. Tokom 1990-91 bio je
direktor Jugoslovenske kinoteke u Beogradu. Godine 1996, u anketi
Akademije za filmsku umetnost i nauku, organizovanoj povodom 100-godišnjice
filma kod nas, njegov film Ko to tamo peva (1980) proglašen
je za najbolji jugoslovenski film snimljen tokom poslednjih 50
godina. Profesor je filmske režije na Fakultetu dramskih umetnosti
i na Akademiji umetnosti "Braća Karić" u Beogradu. Knjige
i brošure o filmu: Ričard Sarafijan (1977); Ričard Flejser (1978);
Zovem se Džon Ford, ja pravim vesterne (1980); Straub/Anna Magdalena
Bach (1980); Živojin Pavlovic-dva razgovora (1982, ko-autor);
Mihajlo Al. Popović sa verom u Boga (1991, ko-autor); Vrtoglavica
(1998). Tekstovi o filmu objavljivani su mu u časopisima: Filmograf
(Beograd), Film (Zagreb), Positiff (Pariz) i New Moment (Beograd).
Tokom 1976-79, samostalno izdaje fanzin filmski letak.
eksperimentalni filmovi
Jutro u ružičastom 1971
Yeah 1972
print
